Pani Dominiko, przede wszystkim: punkcja nie jest jedynym badaniem, które wskazuje na stwardnienie rozsiane. Można nie mieć obecnych prążków oligoklonalnych, tak jest w 10-15% przypadków, i zachorować na stwardnienie rozsiane. Żeby rozpoznać chorobę korzystamy z kryteriów McDonalda, na które składa się też obraz kliniczny. U Pani wystąpiły takie objawy jak nagła jednostronna utrata słuchu, utrzymująca się powyżej 24 godziny, po pół roku była utrata czucia w nogach i przewlekłe zmęczenie, i są to objawy z ośrodkowego układu nerwowego. Drugi bardzo ważny element diagnozy to rezonans magnetyczny. Mówi Pani, że „wyszedł jak w SM”. Żeby postawić rozpoznanie stwardnienia rozsianego opieramy się o rezonans magnetyczny i obraz kliniczny, czyli pojawiające się i wycofujące objawy, rzuty choroby. To, co jest dla mnie u Pani niepokojące, to objawy kliniczne, ponieważ wspomniała Pani o półrocznej utracie słuchu, co może zdarzyć się w stwardnieniu rozsianym, chociaż nie jest to taki typowy, katalogowy objaw. I druga sprawa to zaburzenia czucia w obu nogach. Myślę, że warto by poszerzyć u Pani diagnostykę również o choroby ze spektrum NMOSD, czyli na pewno zrobić rezonans magnetyczny rdzenia, w szczególności rdzenia piersiowego. Ponadto wśród badań, które mogłyby przybliżyć postawienie rozpoznania, są na przykład potencjały wzrokowe, słuchowe czy kontrolny, kolejny rezonans magnetyczny, który by wykazał – na przykład – rozsianie w czasie. Chciałabym Pani powiedzieć, że czas to mózg i że wcześniejsze rozpoznanie daje lepsze prognozy. Chciałabym Panią zmobilizować o zawalczenie o tę diagnozę. Rok to strasznie długo w stwardnieniu rozsianym!